Zelfportret - Fotografie - Fotograaf Berlare

Dit ben ik!

Een persoon die nooit een ochtendhumeur heeft, altijd lacht of onnozelheid verkoopt. Een beetje raar en gek in haar bovenkamer maar zeker iemand die weet wanneer je serieus aan de bak moet en kan doorzetten. Een compacte omschrijving van mijn persoontje... Hi, ik ben Vicky!

Althans dit is wie ik ben geworden! Want toen ik begon met fotograferen wou ik vooral gebouwen fotograferen. Architectuur. Gebouwen kunnen niet praten, niet bewegen, me niet aanraken,... Alles was goed voor me, zolang ik niet opviel, want ik had geen zelfvertrouwen, voelde me niet goed in mijn vel en had schrik van alles wat nieuw was. Ik verstopte me letterlijk achter mijn camera. Het liefst werd ik zoveel mogelijk met rust gelaten, leven in mijn eigen wereldje die ik door de jaren heen voor mezelf had ontwikkeld. Wat mensen me niet zouden aangeven als je me ziet en (vooral) hoort. Door de jaren heen ben ik op zoek gegaan naar lieve, zelfverzekerde, verdraagzame en hulpvaardige mensen, die me attent gemaakt hebben op het feit dat ik kan zijn wil ik wil, dat ik niet het ideale type moet zijn. Ok, ik moet nog elk keer serieus uit mijn comfortzone komen. Nieuwe mensen leren kennen, nieuwe plaatsten ontdekken. Maar ik begin er sterk van te houden om met mensen een babbeltje te slaan, en geloof me ik babbel veel...

Doordat ik met mezelf wat in de knoop lag heb ik er nooit echt over nagedacht waarom ik wou fotograferen. Standaard zeg je: "Ik wil fotograferen om herinneringen vast te leggen en het is gewoon leuk!" En dat klopt ook wel, maar dat doet elke fotograaf. Het gaat dieper dan dat. Ik zie foto's eerder als bewijs, van iets of iemand die in je leven aanwezig is geweest. Hoe kort dat ook mag geweest zijn, het was op die moment belangrijk, belangrijk genoeg dat je het wil onthouden. Want zeg nu zelf, heb jij nog veel herinneringen van toen je klein was? Ik niet, ik heb enkel de foto's die bewijzen dat het is gebeurd. En dat is hetgeen wat ik voor andere wil doen. Hun momentjes, hun belangrijke personen fotograferen zodat ze bij je blijven of als trigger kunnen werken voor als de herinnering heel ver in je gedachten zit.

Welk type fotograaf ik ben vind ik ook een hele moeilijke. Ik ben niet het ene maar ook niet het andere. Ik hou van studiofotografie, waar het technische en het perfecte heel hard naar boven komen. Ik creƫer de foto's, de sfeer, het wereldje. Maar heb ook ontdekt dat ik er van hou om buiten te zijn, het allemaal op me af laten komen, niet weten wat er gaat gebeuren,... dus reportagefotografie ligt ook wel in mijn straatje. Je kan dus van meerdere dingen houden en met meerdere dingen compatibel zijn. Ben jij ook zo iemand?

Dit ben ik dus en ik ben daar heel blij om! T'is misschien (nog) niet helemaal perfect, maar ik kom er zeker en vast! Kijk maar eens naar onderstaande video... Als iets z'n tijd neemt ontstaat er iets fantastisch. :)